Çocukluğumun soğuk kış günlerini hatırlıyorum. Sobalı evimizde pür neşe yaşar giderdik. Kışlar da iyi soğuktu haa o günlerde. O kadar zayıftım ki, çok üşürdüm, annecim de ısınayım ve biraz daha kilolu görüneyim diye çift pantolon çift kazak giydirirdi bana. Sürekli başıma dert olan bademciklerimden 7 yaşında bir ameliyatla kurtuldum. Ve ne olduysa zaten ondan sonra oldu.

Hiçbir şey yemeyen ben güzel güzel tabağımdakileri bitirmeye, sonra annemin ve etrafımdakilerin tabağına göz dikmeye başladım :) Günler geçti ve ben ortaokul yıllarını hafif toplu tipimle atlattıktan sonra, lise çağlarımda şişman kategorisine girmiştim bile. Geçenlerde karşılaştığım bir lise arkadaşım bana şunu dedi. "Seni her öğlen sadece yoğurt yiyip sadece rejimle uğraşan halinle hatırlıyorum" :))

Çok çok kilolu değildim ama arkadaşlarımdan hep fazlam vardı. Bende ısrarla onlara yetişmeye çalışırdım. Sonra 19 yaşında işe girdim ve "aaa çok tonton bir arkadaşımız oldu" yorumlarıyla çalışma hayatına atıldım. Bir sonraki yıl iş arkadaşlarımdan biriyle evlilik yaptım. Kayınvalidemin de "Tonton bir gelini olmuştu" :))

Evliliğimle ilgili çok özele girmek istemiyorum ancak 13 yıl sonra sona erdi. Kızımın babasıyla hala görüşürüz. Biz boşanalı 9 yıl olan ve dost kalabilen nadir çiftlerdeniz sanırım.

Arkadaşlarım benim rejimlerimden, akupunkturumdan, ilaçlarımdan, hipnozlarımdan, herbalife larımdan :), omuza takılan oraya takılan buraya takılan bantlarımdan :) inanın ki usandılar. Ben usanmadım :) Israrla hep kilo vermeye çalıştım. En etkili kilo vermem çok ünlü bir diyetisyenle 27 kilo olmuştur. Oynaya zıplaya kilolar geri geldi o ayrı :)

Taa ki geçen yıl arkadaş grubumuzla tatile çıkana kadar. Tatilde herşey mükemmeldi. Tatil dönüşü arkadaşlarımın çektiği videoları ve fotoğrafları görene kadar. Dehşet içinde izledim hepsini. Ben "fil" gibiydim. Ama ben kendimi bu kadar kilolu hiç zannetmiyordum. Ama gerçek bu değilmiş işte.

O gün karar verdim ki ben bu illetten kurtulacağım. Basından takip etmeye başladım ameliyatları. Ve birgün tesadüfen bir sitede bir yorum okudum. Ve hayatım değişti. Sonradan onunla çok iyi arkadaş olduğum kişi, ameliyat olduğunu ve zayıflamaya başladığını yazmıştı. Hemen onunla iletişime geçtim, doktor ismi, hastane ismi vs.derken kendimi doktorum Dr.Hasan Altun un karşısında buldum.

Bu arkadaşım Burçak Özer dir. Kendisine ne kadar teşekkür etsem azdır. Şu anda çok güzel giden bir ilişkisi ve tatlı bir kızı var. Evliliğinde düğününe gidicem sözüm var kendisine :)

Evet dostlar. Ben şu anda bir aylık tüp mideliyim. Hiç ama hiç korkmadan, hiç çekinmeden, herkesin yapma etme demesine aldırmadan gittim ameliyatımı oldum. Kimselere de pek söylemedim. Kızım ve birkaç arkadaşım bildi. Hatta hastaneden eve geldim bana bakacak kimse yoktu, ona bile aldırmadım, kalktım her işimi kendim yaptım.

110 kiloyla girdiğim bu yolda, bir ayın sonunda 93 kiloyum. Bir ayda 17 kilo vermişim. Şu yazıyı yazarken bile aklım tartıda :) İki gündür tartılmadım da, acaba giden bişeyler varmı diye :)

Ben zayıf bir kadın olmak istemiyorum. Ben ona buna hava atan baaakkk ben neler yapabiliyorum diyen bir kadın da olmak istemiyorum. Ben, rahmetli Annecim gibi ölmek istemiyorum sevgili dostlar. Şeker hastalığı yüzünden iki ayağını da sırayla kaybeden ve artık acılara dayanamayarak vefat eden annecim gibi olmamak istiyorum.

Verdiğim kilolarla bile o kadar mutluyum ki şu anda. Ve biliyorum ki bu yaz ben 70 kilo olacağım ve yine planladığımız o tatilde serin sularda keyifle kulaç atacağım :)

Kendinizi önemseyin lütfen. Ben öyle yaptım. Ve bu kadar kalabalık yalnızlığımızda tek dostumuzun yine kendimiz olduğunu sakın unutmayın. Hiçbirşey benden değerli değil!!!

Sevgiyle kalın..

Yıldız PAKARDA