Benim hikayem pek çoğumuz gibi çocukluğuma dayanıyor. Ailemin beklenen kızı ,3. çocuğu olarak doğdum. Her zaman tombikçe giden ama aşırı kilosu olmayan bir çocuktum. Akranlarımdan farkımı ilkokul yıllarında eşofman almamız gerekince anlar gibi oldum. O yıllarda böyle her yer kıyafet dolu değil.Çok zor bulmuştuk.Daracıııık birşey olmuştu en büyüğü bile. :( Ama henüz ciddiyetinin farkında değildim hiçbirşeyin. Annem nefis yemekler yapan,ziyafetler veren,evinden her an misafir eksik olmayan bir Osmanlı kadını.Onca güzelliği yapıp,gözümün içine bakardı yemeyeyim diye.

Kilo sorunu lisede biraz daha belirgin olmaya başladı ama arkadaşlarım 60 kiloysa ben de 75-80 civarıydım en fazla. Yani uç noktada değildi henüz. Üniversitede ailemden ayrı yaşadım,sık sık görüşerek. Kilo artmaya başladı anne kontrolünden çıkınca ,üniversiteyi bitirirken 95i gördüm. O yıla kadar spor ,diyet ,akupunktur,hipnoz hep hayatımdaydı.Samsundan İstanbula hipnoza gittik annemle.

Ailem o kadar üzülüyordu ki halime,her duyulan şey umut oluyordu hepimize. Üniversiteden sonra Ankarada bir akupunktur doktoruna gittim. Ölümcül bir diyetle ve akupunkturla 24 kilo vererek 72 kilo oldum. Günde 2 saat yürüyüş ve kuş kadar yiyecekle. Bir süre sonra durduk yere et kokmaya başladı burnuma. Herşeye açım,irade bir yere kadar. 42-44 beden giyer oldum ama mutluluğum kısa sürdü. Normale döndüğüm an kilo almaya başladım ve aldım. 92-93 yılında Ankara Gatada bir hocaya mide balonu taktırdık. Mide balonu benim için balon oldu.O zamanki bilinç seviyemle sandım ki balon beni durdurmak zorunda,kilo verdirmek zorunda. Olmadı veremedim. 6 ay sonra verdiğim 6 kiloyla mide balonuna veda ettik.

Sonra İstanbul macerası. 93 yılında İstanbula taşındım,sevdiğim adamla evlendim. 112 kilo ile düğün öncesi 102ye düştüm ve en güzel olmam gereken zamanda kilolu bir gelin olarak giydim gelinliği,bu hep içimde kaldı. Ne video çektirdim ne bir şey ,sadece fotoğraf.Bir nikahla geçiştirdik.İlçemizdeki ikinci nikahtı bu. Derken kilolara kilolar eklendi. Bir ara 170 kiloyu gördüm ,bilmiyorum ne zaman. Bu süreçte hep aldım verdim.2 defa Kuşhan kliniğe gittim,sakıncalarını,uzun süre olamayacağını bilerek,bir umut diyerek. :(

Akupunktur, spor , diyet ,zenical ,redüktil , psikiyatrist,gene akupunktur,sağlık merkezi,diyetisyen,endokrin,üniversite hastaneleri , Herbalife vs vs, Türkiyede sayamadığım yöntem de varsa hepsini denedim. Defalarca. Herbalife ile 3 ayda 24 kilo verdim ama bir çıkışsız yöntem de o,herşeyden mahrum 2 öğün sıvıya karıştırdığın içecek bir öğün kahvaltı ile ne kadar sürdürebilirdi ki. Böyle inişli çıkışlı bir hayat. Artık normal insanlar gibi yapamıyordum hiçbirşeyi. Hiç abartmıyorum attığım 5. adımda nefes nefese kalıyordum. Yine de bu haldeyken okulumda öğrencilerim için Avrupa Birliği projesi yaptım ve Parise götürdüm onları iki defa. Ne cesaret. Adım atamıyorsun ve gencecik çocuklarla birlikte yola çıkıyorsun kendini zorlayarak. Arkadaşlarım çok destek çıktı her zaman. Öğrencilerime binlerce teşekkür.Kimse ne yüzüme ne arkamdan ne ima edecek şekilde kilomu yüzüme vurmadı,en ufak bir şey hissettirmedi bana.Çünkü o kadar kolay ki onların yüzünden anlamak hislerini.

Yıl 2005 ( bu arada bir hamilelik geçirdim ve 4.5 aylıkken bebeğim gelmekten vazgeçti ve erken doğdu .) Günler böyle geçerken , asla olmaz dediğim birşey oldu ve evliliğim sona erdi.Kilo 145. 2 yıl ilaç alarak ,depresyonu atlatmaya çalışarak,kabullenmeye çalışarak geçti. Spor en büyük yardımcım oldu bu dönemde.Çünkü kimseyi görmek,kimseyle konuşmak istemiyordum.Okuldan eve gelip direkt uyuyordum gecenin yarısı uykudan sızıp odama gidene kadar.Boşanmaya karar verdiğimiz gün doktora gittim ve diyete başladım. Çok sevgili bir doktordu o da ,kulakları çınlasın. Diyete başlamam boşanmayla ilgili değildi ,öyle denk geldi,ama bana acaip destek oldu doktorum. O devrede çok kilo veremedim.

2008 yılına geldiğimde hala ne yapmalıyım derdindeyim çünkü artık adım atmakta zorlanıyorum.Ne giysem çuval gibi oluyor,aynaya bakmaktan nefret eder hale geldim. Ya öleceğim ya öleceğim dahası yok. Derken bir şekilde Antalyada bir hocanın mide bypass ameliyatı yaptığını öğreniyorum. Daha önce kelepçe ameliyatına karşı çıkan doktor akrabalar araştırıyor ve diyorki olabilirsin. Hocayla görüşüyor ve gitmeden gerekli tahlilleri yaptırıyorum. Tahlilleri İstanbulda yaptırıp alıp gideceğim gene anacığımla Antalyaya.

Derken abimin eşi karşı çıkıyor ,bir yandan tahlilerimi yaptırıyor ama içine sinmiyor. Kelepçe taktırsan,bu büyük bir ameliyat diyor. Doktor arkadaşlarıyla konuşuyor ve Çapada Profesör Alp Bozboraya kelepçe ameliyatı oluveriyorum 2008 Ağustosta. İlk 8 ayda 45 kilo veriyorum.112 oluyorum. Dolumla ilgili sorunlar,yaklaşımda gördüğüm bazı yanlışlar sebebiyle doktorumu değiştiriyor ve kusmaktan uyuyamaz halde sevgili doktorum Murat Üstüne başvuruyorum. Bir ilke örneği göstererek önce doktorunuzla görüşün diyor,telefon açtırıyor bana doktoruma vs vs .Derken ben artık doktorumu buluyor ve Murat Üstünün peşinden ayrılmıyorum. :)

Kelepçe ile kurallara da olabildiğince iyi uymakla birlikte 45 kilo verdikten sonra önce sabitliyorum ,sonra da 15 e yakın kiloyu geri alıyorum. 1 sene direniyorum başka ameliyat olmamak için. Ama bakıyorum kilolar geri geliyor.Ve ver elini son çare yeni bir ameliyat. Bu defa daha büyük bir ameliyat. Aynı anda safra kesem alınıyor,reflü ,mide fıtığı düzeltiliyor, kelepçe çıkıyor ve mide bypassa geçiş yapılıyor. 8-9 saat süren zorlu ameliyat. 125le ameliyat oluyorum. 1 yılda 30 kilo gidiyor. Şu an 95 kiloyum.

Ameliyatım asla okuduğum hiç bir sıkıntıyı yaşamadan geçti.Sadece 2 ay süren bel ağrısı oldu ,o da popo büyüklüğünden dolayı bel kavisinden oluştu,uzun süre düz yatınca masada. Hayatım hiç ama hiç hayal edemeyeceğim kadar değişmiş durumda. Mutluyum,gelecekten umutluyum.Daha mutlu olacağımı sanıyorum :) İstediğim kıyafetlerin çoğunu giyebiliyorum. Vermem gereken bir 30 kilo daha olduğu için hala pantolon giyemiyorum ama giyeceğim. :) Hatamı biliyorum,az hareket ediyorum.Hala ödüm patlıyor hareket ederim de kilolar gider diye. Bu günüme ,doktoruma binlerce teşekkür ediyorum.Beni hep sevgisiyle,ilgisiyle,bilgisiyle sarmaladı.Dostluğu ,varlığı için teşekkürler.Sevgili ailesine Allah kötü gün göstermesin doktorumun.