Hepimiz aynı şeyleri yaşamışız..ben kilolarım yüzünden ilkokuldan sonra çok istediğim halde ortaokula gönderilmeyişimin acısını hala yaşarım..

hayat bazen okadar zordur ki anlatması ,yaşaması altından kalması.Bu zorlukları çocukluğumuzdan süre gelen olayları çok yaşadık.Hayat bazen yüzümüzü güldürdü ama çoğu zamanda ağlattı.Evde birbirine sarılan birbirimizden güç aldığımız üç kişiydik.Kendimizi çoğu zaman uçururum kenarından döndürdük hep daha iyisi olacak diye hayata her seferinde yeniden umutla baktık.Bu zamanlara güçlü olarak biz böyle geldik.

Gölcük depreminde yaralandım.tedavi uyguladılar 15 yıldır antidepresan kullanıyorum.1.65 boyunda 46 yaşındayım.3 tane kızım var.147 kiloyum.her geçen gün artıyor.malülen emekli oldum.çocuklarımı yetim bırakmak istemiyorum.hanımımı dul bırakmak istemiyorum.doktor Murat ÜSTÜN e obezite cerrahisi ameliyatı olmak istiyorum.maddi durumum müsait değil.istedikleri parayı ödeyemiyorum.emekli sandığına tabiyim.lütfen ameliyatım için bana yardımcı olunuz.saygılar sunarım.

Temmuz 1958 yılında Yalova da doğdum.Çocukluğum zayıf çelimsiz geçmiş,onbeş yaşıma kadar zayıfmışım.15 yaşımdan sonra şişmanlamaya başlamışım lise yıllarımda da toplu denebilecek durumdayım.Askere giderken 93 kilo dönüşüm muhteşem63 kiloyum.1981 evlilik tarihimde 75 kiloyum.2006 yılında 161 kilo oldum.O yıl Uludağ tıp fakültesinde göbek altından yağ aldırma plastik cerrahi ameliyatı oldum giden kilom sadece 6 kilo olmuştu ama hareket kabiliyetim artmıştı.Ama ne yaptımsa ki neleri yaptığımı sizlerde yapmışsınızdır 135 kilodan aşağıya inemedim.Bir gün netten gazeteleri okurken bir genç kızın gas

Çocukluğumun soğuk kış günlerini hatırlıyorum. Sobalı evimizde pür neşe yaşar giderdik. Kışlar da iyi soğuktu haa o günlerde. O kadar zayıftım ki, çok üşürdüm, annecim de ısınayım ve biraz daha kilolu görüneyim diye çift pantolon çift kazak giydirirdi bana. Sürekli başıma dert olan bademciklerimden 7 yaşında bir ameliyatla kurtuldum. Ve ne olduysa zaten ondan sonra oldu.

Merhaba arkadaşlar ve dostluklar kuracağıma inandığım belki de benzer zorlukları yaşamış insanlar merhaba.

Yeni üyelerimiz, üyelik işleminden sonra profil bölümünden girerek profil resimlerini değiştirebilirler. Böylece herkesi kendi resmi veya avatarı ile tanıyabiliriz. Birbirinin aynı avatarların monotonluğundan da kurtulmuş oluruz. Teşekkürler..

MERHABA BENDE KILOLU BIRIYIM AMA ARTIK BU KILOLARDAN KURTULMAK ISTIYORUM 103 KILODAYIM BOYUM TAHMINI 160 NE YAPSAM VEREMIYORUM SON 5 SENEDIR BU KILODAYIM 2.

Aslında her şey 10 Aralık 1979 günü başlamıştı, sanki o günden geleceği gören doktor doğum kağıdıma doğum ağırlığım olarak 3,900 gr yazacağına yanlışlıkla 9,300 gr yazarak sonu olmayan bir başlangıca imzayı atmıştı.

Ailemin her 2 tarafında da ilk torun olmam, üstelik “Erkek Torun” olmam nedeniyle, el bebek gül bebek büyüdüm, ilkokula kadar elindeki tabakla annemle, ananem hep peşimde gezdiler. Tabi dedelerim de boş durur mu her gün camdan tadellemi uzatırlardı.

Hastanenin başhekimi amansız bir hastalığa yakalanmıştı. Yurt dışında tedavisi mümkün olabilirdi fakat tüm hekim arkadaşları onun yolculuğa dayanamayacağı konusunda hemfikirdi.Çaresiz bir mucize bekliyordu herkes.

Derken nereden haber aldığı bilinmeyen genç bir hekim geldi ve onu iyi edebileceğini söyledi.

Ameliyat başarıyla sonuçlanmış,başhekim de narkozun etkisinden kurtulmaya başlamıştı.Ancak bir babanın evladına gösterebileceği muhabbet ve sevgiyle genç doktorun elini avucunun içine alarak konuşmaya başladı;

Okyanusun dibinde yatan bir istiridye, su üzerinden akip geçsin diye, kabuğunu açmış. Su içinden geçerken, solungaçları yiyecek toplayıp midesine gönderiyormuş. Aniden yakınındaki bir balık, bir kuyruk darbesiyle kum ve çamur fırtınası oluşturmuş. İstiridye de kumdan nefret edermiş, zira kum öylesine pürüzlüymüş ki kabuğunun içine kaçarsa son derece rahatsız olurmuş. İstiridye derhal kabuğunu kapamış ama çok geç kalmış. Sert ve pürüzlü

bir kum taneciği içeri girip iç derisi ile kabuğun arasına yerleşmiş. Kum tanesi istiridyeyi ne çok rahatsız ediyormuş. Ama kabuğunun içini kaplaması için kendine verilmiş olan salgı hücresini hemen çalıştırarak, minik kum tanesinin üstünü kaplamaya başlamış ta ki nefis, parlak ve düzgün bir örtü oluşana kadar...

İstiridye, yıllar yılı minik kum taneciğinin üstüne katlar eklentiyle devam etmiş ve sonunda müthiş güzel, parlak ve son Serece değerli bir inci oluşmuş.
Karşı 'karşıya olduğumuz problemler bu kum taneciğine benzer, bizi rahatsız ederler ve niye bize bu derece eziyet çektirip asabileştirdiklerine şaşarız. Fakat; azmin getirdiği cesaret ve kuvvetle, sorunlarımızın ve zayıflıklarımızın üstesinden geliriz. Daha alçakgönüllü, isteklerimizde daha ısrarlı, çevremizdekilere daha yakın, daha akıllı ve sorunlarımıza karşı daha dayanıklı hale geliriz. Gizli gücümüzle, yaşamımızdaki pürüzlü kum taneciklerini, bize kuvvet veren ümit ve ilham kaynağı olan değerli incilere dönüştürürüz.
Sevgilerle...

Benim hikayem pek çoğumuz gibi çocukluğuma dayanıyor. Ailemin beklenen kızı ,3. çocuğu olarak doğdum. Her zaman tombikçe giden ama aşırı kilosu olmayan bir çocuktum. Akranlarımdan farkımı ilkokul yıllarında eşofman almamız gerekince anlar gibi oldum. O yıllarda böyle her yer kıyafet dolu değil.Çok zor bulmuştuk.Daracıııık birşey olmuştu en büyüğü bile. :( Ama henüz ciddiyetinin farkında değildim hiçbirşeyin. Annem nefis yemekler yapan,ziyafetler veren,evinden her an misafir eksik olmayan bir Osmanlı kadını.Onca güzelliği yapıp,gözümün içine bakardı yemeyeyim diye.

Kilo sorunu lisede biraz daha belirgin olmaya başladı ama arkadaşlarım 60 kiloysa ben de 75-80 civarıydım en fazla. Yani uç noktada değildi henüz. Üniversitede ailemden ayrı yaşadım,sık sık görüşerek. Kilo artmaya başladı anne kontrolünden çıkınca ,üniversiteyi bitirirken 95i gördüm. O yıla kadar spor ,diyet ,akupunktur,hipnoz hep hayatımdaydı.Samsundan İstanbula hipnoza gittik annemle.

Ailem o kadar üzülüyordu ki halime,her duyulan şey umut oluyordu hepimize. Üniversiteden sonra Ankarada bir akupunktur doktoruna gittim. Ölümcül bir diyetle ve akupunkturla 24 kilo vererek 72 kilo oldum. Günde 2 saat yürüyüş ve kuş kadar yiyecekle. Bir süre sonra durduk yere et kokmaya başladı burnuma. Herşeye açım,irade bir yere kadar. 42-44 beden giyer oldum ama mutluluğum kısa sürdü. Normale döndüğüm an kilo almaya başladım ve aldım. 92-93 yılında Ankara Gatada bir hocaya mide balonu taktırdık. Mide balonu benim için balon oldu.O zamanki bilinç seviyemle sandım ki balon beni durdurmak zorunda,kilo verdirmek zorunda. Olmadı veremedim. 6 ay sonra verdiğim 6 kiloyla mide balonuna veda ettik.

Merhaba arkadaşlar,yazmayı başarabilirsem eğer ,otobiyografimi sizlerle paylaşmak istiyorum.İnşallah okurken sıkılmazsınız.Hayatımı yazsam roman olur derler ya ,işte bu da öyle bir şey.Burada anlatmak istediğim kilo problemlerinin altında psikolojik sebepler olup olmadığı,bunu hep tartışırız.Kilo alırken hatanın nerde, olduğunu okurken sizler karar vereceksiniz……

Anne ve babam, özlemle beklediği ilk bebeklerine evliliklerinin onuncu yılında nihayet kavuştular.Yıl 1972 Ağustos ve ben Ordu’da küçük bir kasabada dünyaya gelmişim.Dedem,on yıl sonra doğduğum için bu Allah’ın bize bir nimeti diyerek, adımı Nimet vermiş.Ama bu mutluluk uzun sürmemiş.Ben altı aylık bebek iken babam, motosiklet kazası sonucu vefat etti.Ailem yıkılmış,on yılın sonunda gelen mutluluk, bu kadar kısa ve hüzünlü mü bitecekti.Yine Allah büyüklüğünü göstererek, onlara bir mucize yaratmış.Babam giderken geride ,onlara bir hediye daha bırakarak gitmiş.Babamın vefatından dokuz ay sonra bir erkek kardeşim dünyaya geldi.Ona babamın adını verdiler ve bütün ilgi onun üzerinde toplandı.Kalabalık bir aile ortamında dedem,babannem,amcam,yengem,çocukları annem ve kardeşim hep birlikte yaşadım.Dedem,1,90’dan uzun boylu,otoriter, üzerimize titreyen ve bir bakışıyla bizi korkutan, iri yapılı kanatlarının altında büyüdüm.Onu babamın yerine koydum ve ona hiç dede demedim,o bizim babamızdı.Dedemi altı ağustos günü kaybettik ve en acısı, o gün benim doğum günümdü.

"Bir dirhem et, bin ayıp örter"derler. Örter örtmesine de ağır gelir sahibine. Örttüğü sadece ayıplar değil, arkasına gizlenmiş koca bir heves. ukde de vardır. Çocukken iyi hoştu da her şey, ne zaman genç kızlığa adım attım o zaman anladım sadece ayıbımı örtmediğini dirhem dirhem etlerimin. Üstelik örtülecek bir ayıbım da yoktu meydanda. Bir gün oturup uzun uzun düşündüm, hatta hastayım dedim işe gitmedim yataktan çıkmadın iki gün boyunca düşündüm. Benim hikayem neydi?

Hatırladığım kadarı ile babamda dirhem dirhem etleri vardı, onunki çoktu, örtecek çok ayıbı vardı. Baba tarafından gelen bir genetik kilo alma potansiyelim var. Onun haricinde ilkokul çağlarımdan itibaren kullanmak zorunda kaldığım antidepresanların hızla kilo almamda bir etkisi varmı, onu hala bilmiyorum maalesef. Babasız bir ev, enkaz bir anne iki kız çocuğu.Hayat mücadelesi, büyüyoruz ölmedik öleceğiz derken, düzensiz beslendik hali ile. Yada beslenemedik. Böyle böyle derken orta okulda gözle artık balık etli bir genç kız adayı olmuştum. Tabi ki kimse bana dur demedi. Ailemde kimsenin beni görecek gözü yoktu zaten. Gelen uyarıları da dikkate alan olmadı, yada almak istediler de.. şartlar diyelim :)

Burcu, bu güzel öykü için teşekkürler. Bizler de aynı sıkıntıları yaşayan kişiler olarak, bir tek denizyıldızını bile kurtarabilirsek ne mutlu bize. Bunun için küçük anlaşmazlıkları büyütmeden, birbirimizle kavga etmeden, nasıl daha iyi şeyler yapabiliriz, onu aramalıyız bence..

Yazı yazmak için okyanus sahillerine giden bir yazar, sabaha karşı dans eder gibi hareketler yapan birini görür. Biraz yaklaşınca bir gencin, sahile vuran deniz yıldızlarını birer birer alıp okyanusa fırlattığını fark eder.
Genç adama yaklaşır ve sorar;

-Neden bu deniz yıldızlarını okyanusa atıyorsun?

Genç adam şöyle cevap verir:
-Birazdan güneş yükselip sular çekilecek. Onları suya atmazsam Ölecekler.

Bunun üzerine yazar:
-Kilometrelerce sahil, binlerce deniz yıldızı var. Bunların hepsini nasıl kurtaracaksın? Ne fark eder ki der…

Genç adam eğilip yerden bir denizyıldızı daha alır, okyanusa fırlatır.
-Onun için fark etti ama... (Tolstoy...)